#20 💦 Why I love dramas? 💦

W tym ponurym jesiennym nastroju witam wszystkie duszyczki które błądząc w otchłaniach internetu znalazły się właśnie tutaj.

Dzisiejszy post chyba będzie nieco luźniejszy niż te przeładowane moimi przemyśleniami, ale rzecz jasna, jak to na mnie przystało, kilka refleksji z pewnością chociażby przypadkiem wplotę.

A już konkretnie odwołując się do tytułu posta - dlaczego kocham dramaty?

(odpowiem na to pytanie dość powierzchownie, nie zagłębiając się w moje życie i całą historię zafascynowania tym gatunkiem, żeby nie stworzyć tutaj niekończącego się monologu...)

Od dawna lubię ten gatunek, naprawdę od bardzo dawna, jednak moja miłość ujawniła się dopiero po obejrzeniu filmu "Ósmoklasiści nie płaczą" (z resztą bardzo go polecam), kiedy to nałogowo zaczęłam oglądać filmy, których głównym wątkiem był nowotwór, a gdy wyczerpały się ich (znane mi wtedy) zapasy również inne mocno poruszające produkcje (z długą fascynacją filmami o holokauście).

Oczywiście jak to w związkach bywa - były i wzloty i upadki. Czasami oglądałam kilka dramatów dziennie, a bywało i tak że przez kilka miesięcy nie widziałam ani jednego.

Teraz przechodząc do sedna... 

Dramaty poprawiają mi humor. Ok. To może być dziwne. 

Kiedy oglądam jednak filmy tego gatunku, przestaje użalać się nad sobą (i nie, nie dlatego, że inni mają gorzej, bo nienawidzę/nie toleruję takiego porównywania, po prostu nie) a zaczynam wnikać w życie bohaterów, przejmować się ich złą sytuacją, zapominając często o własnych problemach.

Wiadomo - problemy trzeba rozwiązywać, ale gdy tak nad nami wiszą i wiszą, warto czasami sobie troszkę ulżyć :)

Oczywiście nie jest to jedyny powód, dla którego takie filmy lubię, ale chyba najważniejszy. 

*zdjęcia w tym poście uznajcie bardziej jako zapowiedź sesji, która niedługo powinna pojawić się na blogu w pełniejszym wydaniu*

A Wy lubicie dramaty?

✨ kliknij aby zaobserwować bloga ✨